Książka „Moje przeżycie z UFO na Rugii” autorstwa Martina Wiesengrüna, wydana przez Wydawnictwo Indygo Book w 2024 roku, to jedna z najbardziej osobistych i szczegółowych relacji kontaktowych w całej literaturze ufologicznej dostępnej na polskim rynku. Podtytuł „Istnieje życie pozaziemskie!” nie jest tu pustym sloganem marketingowym – to szczere wyznanie człowieka, który jako piętnastolatek przeżył coś, co na zawsze odmieniło jego spojrzenie na rzeczywistość. Oryginalny tytuł niemiecki „Mein UFO-Erlebnis auf Rügen” ukazał się wcześniej, a polską wersję przełożył Edward Himmel.

Martin Wiesengrün to pseudonim, za którym kryje się autor, który w lipcu 1957 roku, jako zwykły piętnastolatek mieszkający na wyspie Rugia w ówczesnej NRD, doświadczył bezpośredniego spotkania z zaawansowaną cywilizacją pozaziemską. W tamtych czasach Niemcy Wschodnie były całkowicie odizolowane od zachodnich doniesień o UFO, co nadaje tej relacji wyjątkowej autentyczności – chłopak nie mógł czerpać inspiracji z popularnych wówczas na Zachodzie książek czy filmów science-fiction. Wydarzenie prześladowało go przez całe życie, ale dopiero po zjednoczeniu Niemiec mógł bezpiecznie o nim opowiedzieć. Książka nie jest sensacyjną powieścią ani kolejną teorią spiskową; to czysta, osobista relacja spisana dekady później, gdy autor miał już pewność, że nikt nie będzie go prześladował za dzielenie się prawdą.

Kontekst historyczny i miejsce wydarzenia – Wyspa Rugia w 1957 Roku

Akcja rozpoczyna się w sielskim, codziennym życiu nastolatka na bałtyckiej wyspie Rugia. Ulubionym miejscem chłopaka było okolice klifu w pobliżu Baldereck, niedaleko Kohsdorf koło Glowe. W czasach NRD, gdy dostęp do informacji o zjawiskach niewyjaśnionych był mocno ograniczony, a strach przed władzą towarzyszył każdemu, taki kontakt musiał być nie tylko szokujący, ale też ryzykowny. Autor podkreśla wielokrotnie, że nie miał później żadnych podobnych doświadczeń – to jednorazowe, ale niezwykle intensywne przeżycie, które trwało około siedemdziesięciu dwóch godzin. Cała historia jest opowiedziana chronologicznie, co ułatwia śledzenie wydarzeń nawet czytelnikowi, który dopiero zaczyna przygodę z ufologią. Książka posiada bardzo czytelny spis treści, zaczynający się od rozdziałów poświęconych miejscu kontaktu i pierwszym chwilom spotkania, a kończący na powrocie na Ziemię.

Przebieg spotkania z istotami z układu Aldebarana

W narracji autor krok po kroku opisuje, jak doszło do kontaktu z wysokimi, humanoidalnymi istotami, które przedstawiły się jako przybysze z planety w układzie Aldebarana, konkretnie z miejsca zwanego „Aria” lub „Arian”. Chłopak zostaje zabrany na pokład małego wahadłowca, a następnie przeniesiony na ogromny statek-matkę. Całe doświadczenie jest ukazane z perspektywy piętnastolatka – pełnej początkowego strachu, który stopniowo przechodzi w fascynację i głębokie zaufanie. Autor nie pomija żadnych szczegółów sensorycznych: pamięta zapachy, temperaturę powietrza, emocje towarzyszące każdej chwili, a także detale ubrań istot, ich imiona, takie jak Dagolo, oraz sposób, w jaki się komunikowały. Opisuje wejście do małego UFO, prezentację grupy badawczej, a potem długie godziny spędzone na statku-matce, gdzie poznaje zaawansowaną technologię, w tym napędy, ekrany, systemy medyczne i holograficzne projekcje.

Dalsze rozdziały zagłębiają się w wiedzę przekazywaną przez przybyszy. Autor dowiaduje się o historii Ziemi i ludzkości, w tym o genetycznych interwencjach w czasach dinozaurów, o współpracy ciała i duszy, o początkach języka pisanego oraz o długich podróżach międzygwiezdnych. Spotyka różne rasy współpracujące ze sobą, a także poznaje szczegóły postoju na planecie Aron. Na końcu książki znajduje się bonus w postaci wywiadu z autorem przeprowadzonego przez Martina Buchmanna z IGAP-Niemcy oraz relacja z Międzynarodowej Konferencji UFO w Nevadzie. Wszystko to jest przedstawione w sposób, który nie próbuje nikogo agresywnie przekonywać – autor po prostu opowiada, co przeżył, zostawiając czytelnikowi przestrzeń na własne wnioski.

Prosty, chłopięcy i niezwykle autentyczny styl

Styl książki jest prosty, niemal chłopięcy, dokładnie taki, jaki mógłby mieć piętnastolatek z 1957 roku, który nie miał pojęcia o ufologii ani literaturze science-fiction. To największa siła tej publikacji. Nie ma tu literackich ozdobników ani efektów rodem z hollywoodzkich filmów. Opis jest konkretny, sensoryczny i pełen emocji – od początkowego przerażenia po głęboką fascynację. Czyta się jednym tchem, jakby to był dziennik z innej rzeczywistości. Czasem narracja bywa powtarzalna, co jest typowe dla relacji ustnych spisywanych po latach, ale właśnie ta powtarzalność dodaje jej autentyczności. Ilustracje, zarówno kolorowe, jak i czarno-białe, doskonale pomagają wizualizować statki kosmiczne i opisywane sceny, czyniąc lekturę jeszcze bardziej immersyjną.

Książka wykracza daleko poza prostą opowieść „spotkałem kosmitów i poleciałem na wycieczkę”. Autor porusza tematy o fundamentalnym znaczeniu dla zrozumienia ludzkości. Opisuje genetyczną inżynierię i starożytne interwencje pozaziemskie w rozwój człowieka, rolę Aldebaran w historii Ziemi, a także to, jak zaawansowana cywilizacja łączy technologię z duchowością. Przekaz etyczny jest jasny: pokój, zaniechanie wojen i broni jądrowej, ochrona środowiska oraz wykorzystywanie technologii wyłącznie dla dobra wszystkich. Te motywy są bardzo podobne do tych znanych z klasycznych kontaktów, na przykład z książki „Misja” Michela Desmarqueta, ale tutaj zostają przedstawione w zupełnie nowej, osobistej perspektywie z Europy Wschodniej. Po lekturze czytelnik wychodzi z poczuciem, że prawda o UFO może być o wiele dziwniejsza, niż ktokolwiek z nas mógłby przypuszczać – jak trafnie ujął to w rekomendacji ufolog Robert Bernatowicz.

Autentyczność i szczegółowość na najwyższym poziomie

Największą zaletą tej relacji jest jej autentyczność. Autor nie epatuje dowodami, nie próbuje nikogo przekonywać na siłę – po prostu opowiada swoją historię tak, jakby siedział z czytelnikiem przy kawie. Szczegółowość opisów technologii, procedur medycznych, dialogów i emocji jest tak precyzyjna, że trudno wyobrazić sobie, by ktoś mógł to wszystko wymyślić na poczekaniu. Kontekst historyczny 1957 roku w NRD dodatkowo wzmacnia wiarygodność: izolacja, brak dostępu do zachodnich mediów i realne ryzyko dla autora sprawiają, że książka wyróżnia się na tle innych pozycji ufologicznych. Wartość poznawcza jest ogromna – uzupełnia ona klasyki gatunku i daje zupełnie nową perspektywę na współpracę różnych ras kosmicznych.

Oczywiście, jak w każdej relacji kontaktowej, nie brakuje elementów, które mogą budzić wątpliwości. Autor nie przedstawia weryfikowalnych dowodów w postaci zdjęć czy artefaktów – był sam podczas całego wydarzenia, więc nie ma niezależnych świadków. Dla sceptyków cała historia może brzmieć jak fascynująca, ale jednak fikcja literacka. Niektóre opisy pochodzenia ludzkości różnią się od tych znanych z „Misji” Desmarqueta, co dla jednych jest dowodem na różnorodność grup pozaziemskich, a dla innych powodem do refleksji nad kreatywnością autorów. Narracja bywa czasem naiwnie prosta, a brak głębszej refleksji psychologicznej nad traumą po powrocie może pozostawić pewien niedosyt u czytelników oczekujących bardziej analitycznego podejścia.

Moja ocena – dlaczego warto sięgnąć po tę książkę

Całą lekturę, oceniam „Moje przeżycie z UFO na Rugii” na solidne 8,5 na 10. Jest to bardzo dobra pozycja w gatunku ufologii kontaktowej – szczególnie dla osób, które cenią sobie osobiste, szczere relacje zamiast suchych raportów wojskowych. Czyta się jak scenariusz filmu, ale z duszą zwykłego chłopaka z 1957 roku. Nie zmieni ona radykalnie Twojego życia, ale na pewno poszerzy horyzonty i każe zadać sobie pytanie: a co jeśli to wszystko jest prawdą? Polecam ją szczególnie fanom „Misji” Michela Desmarqueta, książek van Helsinga, Romanowi Nachtowi oraz wszystkim, którzy szukają ujawnienia w wersji osobistej, a nie sensacyjno-konspiracyjnej. Jeśli przygotowujesz się na erę ujawnienia prawdy o UFO, właśnie od tej książki warto zacząć.