Po dziesięciu latach ciszy Na Hong-jin wrócił z filmem, który od pierwszych minut nie zamierza dawać nikomu oddechu. „Witajcie w Hope”, znane też pod oryginalnym tytułem Hopeu, to najdroższa produkcja w historii koreańskiego kina, z budżetem sięgającym około czterdziestu sześciu milionów dolarów. Światową premierę miał w konkursie głównym festiwalu w Cannes w maju 2026 roku, a do polskich kin wszedł 30 października tego samego roku dzięki dystrybucji Monolith Films. Trwa blisko sto sześćdziesiąt minut i od początku stawia widza w samym środku chaosu, który zaczyna się od jednej rozszarpanej krowy, a kończy na czymś, czego lokalna społeczność nie była w stanie sobie wyobrazić.
Miasteczko Hope leży nad morzem, niedaleko strefy zdemilitaryzowanej przy granicy z Koreą Północną. Życie toczy się tu wolno, wśród starszych mieszkańców, którzy znają napięcie związane z bliskością granicy, polami minowymi i plakatami ostrzegającymi przed infiltracją. Kiedy na drodze pojawia się truchło krowy z ranami zbyt dużymi jak na lokalne drapieżniki, a potem dochodzą meldunki o pożarach odcinających miasto od świata i dziwnych atakach, spokój kończy się w jednej chwili. Dwójka miejscowych policjantów – zmęczony życiem komendant Bum-seok grany przez Hwanga Jung-mina oraz zdecydowanie bardziej opanowana Sung-ae w wykonaniu Ho-yeon Jung, znanej szerzej z serialu Squid Game – próbuje zrozumieć, co się dzieje, a przede wszystkim przeżyć. W obsadzie pojawiają się też Zo In-sung, Michael Fassbender i Alicia Vikander, którzy wcielają się w postacie związane z istotami, które nie przypominają ani ludzi, ani zwierząt.
Pierwsze czterdzieści do sześćdziesięciu minut filmu działa jak gęsty, mroczny thriller tropicielski. Na Hong-jin, który zawsze świetnie operował przestrzenią i zwykłymi ludźmi rzuconymi w coś ponad ich siły, buduje napięcie przez ślady zniszczenia, dźwięk i narastający chaos, zanim pokaże, z czym właściwie mają do czynienia mieszkańcy Hope. Miasto staje się miejscem permanentnego zagrożenia, a lokalna społeczność, przyzwyczajona do życia na granicy, nie zastanawia się długo nad sensem działania – po prostu broni domu. Krytycy, między innymi Łukasz Mańkowski, pisali o „dwudziestu czterech ssibal na sekundę”, wskazując na intensywność, która jest wręcz fizyczna. Dialogi pełne są charakterystycznego dla koreańskiego kina przeklinania, a humor bywa rubaszny, miejscami kloaczny, podszyty nieporadnością średnio kompetentnych facetów próbujących sprostać końcowi świata.
Intensywność, która nie odpuszcza
Gdy akcja nabiera tempa, film wpada w nieustanny sprint. Długie sekwencje pościgów, z których jedna z pierwszych scen akcji trwa niemal godzinę, obejmują przedzieranie się przez zniszczone miasteczko, strzelaniny, chaos, eksplozje, konie i motocykle. Na Hong-jin nie ogląda się na logikę zdarzeń, tylko pcha wszystko do przodu, mieszając adrenalinę z wybornym, choć ryzykownym humorem. Ho-yeon Jung kradnie sceny – jej wejście bywało jednym z najbardziej energetycznych momentów całego konkursu w Cannes, z lodowatym opanowaniem i aurą kogoś, kto jako jedyny naprawdę wie, co robi. Reżyser, znany z „Lamentu”, „Morza Żółtego” i „W pogoni”, ponownie miesza gatunki: thriller, horror, science fiction i slapstickową komedię, a w centrum zawsze stoją nieudolni ludzie próbujący przetrwać.
Zagraniczni recenzenci, między innymi z Variety i Screen Daily, chwalili wirtuozerską pracę kamery, pulsującą muzykę, dźwięk i tempo. Jessica Kiang z Variety określiła film jako jedno z najbardziej zapierających dech w piersiach kino akcji tego lub dowolnego roku, a David Rooney z The Hollywood Reporter zwracał uwagę na adrenalinowe tempo i wyraziście zarysowane postacie. Produkcja kręcona była między innymi w Korei Południowej, na wyspie Czedżu, a także w Rumunii, w Parku Narodowym Retezat, co pozwoliło na widowiskowe sekwencje. Ho-yeon Jung przygotowywała się do roli przez kilka miesięcy, trenując posługiwanie się bronią i jazdę samochodem, a wiele scen pościgów realizowała samodzielnie. Film zawiera scenę po napisach, a box office sięgnął około czterdziestu dziewięciu milionów dolarów na świecie.
Podziały i kontrowersje
Nie wszystko jednak działa równie gładko. Najczęściej powtarzane zarzuty dotyczą długości i efektów specjalnych. Sto sześćdziesiąt minut przy takim tempie bywa męczące, a gdy istoty wychodzą z cienia, wielu widzów i krytyków narzekało na CGI, które momentami wchodzi w dolinę niesamowitości i wygląda jak z gry komputerowej sprzed lat. Niektórzy recenzenci, między innymi w GQ, porównywali całość do oglądania czyjegoś gameplayu, w którym ktoś zapomniał dać widzowi kontroler. Jest przesyt, powtórzenia i momenty, w których ambicja przerasta realizację. Po pokazie w Cannes pojawiały się opinie o najgorszych efektach od czasów „Mumii powraca”. Ale nie jest tak źle.
Z kina jedni wychodzą z seansu z rękami trzęsącymi się od adrenaliny i mówią, że dawno nie było tak efektownego kina akcji. Inni czują, że dostali połowę historii, zbyt dużo chaosu i za mało głębi, choć Na Hong-jin nigdy nie był reżyserem głębokich tez – jego siła zawsze leżała w gatunkowym chaosie i lokalnym smaku. Niektórzy wskazują, że fabuła stopniowo rozszerza się od lokalnej historii do konfliktu między ludźmi a pozaziemską cywilizacją, która przybyła z daleka. Pytanie, kto właściwie jest tu potworem, a kto idiotą, pojawia się naturalnie, bo mieszkańcy Hope bywają zgorzkniali i agresywni.
Dla kogo to kino
„Witajcie w Hope” najlepiej działa na dużym ekranie i z dobrym dźwiękiem. Dla fanów maksymalnego kina gatunkowego, koreańskiego kina akcji i tych, którzy lubili intensywność „Lamentu”, ale chcieli czegoś bardziej widowiskowego i mniej okultystycznego, to mocne doświadczenie. Jeśli ktoś oczekuje dopracowanego, hollywoodzkiego blockbustera z idealnymi efektami i zwięzłą narracją, może się męczyć. To film, który nie chce być elegancki. Chce być głośny, brudny, zabawny i nie do końca opanowany. I w tym jest bardzo wierny sobie i swojemu reżyserowi, który po dekadzie wrócił z czymś, co dosłownie wjeżdża w canneńską stawkę i demoluje oczekiwania.
Reżyser, który wcześniej pokazywał Seul jako duszne i klaustrofobyczne miejsce, Morze Żółte jako piekielną przeprawę przez tożsamościowe granice, a prowincję w „Lamencie” jako teren metafizycznego skażenia, tym razem wszedł w pełnoprawne science fiction, ale nadal najbardziej interesuje go przestrzeń – izolowana, zawieszona między cywilizacją a czymś pierwotnym, głęboko zakorzeniona w lokalności. Mieszkańcy Hope, z monstrualnym bytem, nie walczą tu wojsko, tylko lokalsi z krwi i kości. Dzięki temu film pozostaje dziwnie swojski, nawet gdy wszystko wokół wali się w gruzy.
