W lipcu 2026 roku Christopher Nolan zaprezentował film, na który wielu jego fanów czekało od dłuższego czasu. „The Odyssey” to nie kolejna prosta adaptacja starożytnej opowieści, lecz ambitne, monumentalne i jednocześnie bardzo ludzkie dzieło. Premiera odbędzie się 17 lipca. Średnia ocen po pokazach prasowych wynosi około 8,8 na 10. Krytycy określają produkcję mianem absolutnego triumfu, oszałamiającego osiągnięcia filmowego oraz koronacyjnego dzieła w karierze reżysera.

Nolan nie stworzył bajkowej wersji mitu. Podszedł do materiału z realizmem i współczesną wrażliwością, zachowując jednocześnie jego epicki oraz mroczny charakter. Bogowie istnieją, lecz ich obecność objawia się poprzez zjawiska naturalne – burze, fale, mgły i nieprzewidywalne siły przyrody. Dzięki temu historia staje się bardziej namacalna i przerażająca. Potwory takie jak Polifem czy Syreny są realne i groźne, a postać Circe w wykonaniu Samanthy Morton budzi autentyczny lęk. Film trwa 172–173 minuty, co jest nieco krótsze niż „Oppenheimer”, ale nadal wymaga od widza pełnego skupienia i zaangażowania.

Aktorzy

Matt Damon w roli Odyseusza dostarcza według większości recenzentów jedną z najlepszych kreacji w całej swojej karierze. Jego bohater jest jednocześnie charyzmatyczny i zmęczony, sprytny strateg oraz człowiek, który po latach wojny i tułaczki stracił część siebie. Nolan pokazuje nie tylko legendarnego wojownika, ale także ojca i męża, który tęskni za domem i walczy o powrót do żony Penelopy oraz syna Telemacha. Damon gra z ogromną precyzją – w jego oczach widać zarówno determinację, jak i głębokie złamanie moralne spowodowane tym, co musiał zrobić podczas wojny trojańskiej i w trakcie powrotu.

Robert Pattinson jako Antinous, główny zalotnik Penelopy, kradnie niemal wszystkie sceny, w których się pojawia. Krytycy zgodnie chwalą go za podstępną, manipulacyjną i nieustannie wciągającą kreację. To arogancki, przebiegły i jednocześnie fascynujący przeciwnik, który wnosi do filmu nutę niepokoju oraz czarny humor. Pattinson udowadnia, że potrafi być równie przekonujący w wielkim epickim kinie jak w bardziej kameralnych produkcjach.

Anne Hathaway jako Penelopa wnosi do filmu godność, tęsknotę i cichą siłę. Jej postać nie jest jedynie czekającą żoną – to kobieta, która przez lata musiała radzić sobie sama w świecie rządzonym przez mężczyzn. Tom Holland jako Telemach pokazuje dojrzałość i emocjonalną głębię, jakiej wcześniej od niego nie widzieliśmy. Relacja między ojcem a synem staje się jednym z najważniejszych wątków filmu i wielu krytyków porównuje ją pod względem warstwy emocjonalnej do najlepszych historii o ojcach i synach w historii kina.

Nieliniowa struktura

Nolan zdecydował się na nieliniową strukturę narracyjną, ale tym razem jest ona znacznie bardziej przystępna niż w „Tenet” czy „Incepcji”. Film zaczyna się w środku akcji, a historia jest opowiadana poprzez wspomnienia, opowieści w opowieściach oraz przeskoki w czasie. Dzięki temu widz nigdy się nie gubi i może w pełni skupić się na emocjach oraz wizualnym spektaklu. Dodatkowym atutem jest narrator w jednej z ról – Travis Scott wnosi do filmu charakterystyczny, hipnotyczny głos, który prowadzi widza przez zawiłości mitu.

Technicznie „Odyseja” to prawdziwa rewolucja. Nolan nakręcił cały film kamerami IMAX 70 mm – pierwszy taki przypadek w jego filmografii i jeden z nielicznych w historii kina. Hoyte van Hoytema, autor zdjęć, otrzymał od krytyków miano jednej z najlepszych prac w swojej karierze. Ogromne dekoracje, autentyczne morze, prawdziwe burze i wraki statków – wszystko kręcone praktycznie, bez polegania na komputerowych efektach jako głównym narzędziu. Efekt jest oszałamiający. Widz czuje się tak, jakby naprawdę znajdował się na pokładzie statku wśród fal lub w mrocznej jaskini Polifema. Recenzenci zgodnie piszą, że produkcję warto zobaczyć właśnie w formacie IMAX, bo tylko wtedy w pełni odczuwa się skalę i immersję.

Muzyka Ludwiga Göranssona również zasługuje na osobne wyróżnienie. Nolan poprosił kompozytora, by nie sięgał po tradycyjną orkiestrę symfoniczną. Zamiast tego Göransson wykorzystał instrumenty z epoki brązu – lirę, aulos oraz instrumenty z brązu – tworząc hybrydę starożytnego brzmienia z nowoczesną dramaturgią. Efekt jest potężny, czasem niepokojący i idealnie oddaje mroczny, mitologiczny charakter historii. Muzyka nie dominuje, ale wspiera obraz i pogłębia emocje w kluczowych momentach.

Nolan szanuje Homera

Film łączy w sobie kilka gatunków – spektakularną akcję, elementy horroru, thriller psychologiczny oraz intymny dramat rodzinny. Nolan mocno podkreśla koszty wojny i moralną złożoność Odyseusza. Bohater nie jest idealnym herosem. Popełnia trudne i okrutne czyny w imię słusznej sprawy, a widz ma okazję zobaczyć, jak te decyzje odbijają się na nim samym oraz na jego bliskich. Dużo uwagi poświęcono temu, co dzieje się na Itace pod nieobecność Odyseusza – zalotnicy, chaos, próby utrzymania władzy przez Penelopę oraz dorastanie Telemacha w cieniu nieobecnego ojca.

Nolan szanuje Homera, jednocześnie tworząc coś nowego. Szanuje źródło, ale przybliża je dla współczesnego widza. Pojawiają się wątki politycznej ambicji, fanatyzmu oraz kosztów imperialnych wojen. To nie jest tylko przygoda – to refleksja nad tym, co wojna robi z ludźmi i jak trudno potem wrócić do normalnego życia.

Rewelacyjne zdjęcia w formacie IMAX 70 mm, które naprawdę warto zobaczyć na dużym ekranie. Głębia emocjonalna i ludzka złożoność postaci. Ostatni akt, który według wielu krytyków wynagradza całą podróż i zostawia ogromne, długotrwałe wrażenie. To jedno z najlepszych połączeń blockbusterowego widowiska z ambitnym kinem autorskim ostatnich lat.

Zdjęcia do filmu realizowano w wielu malowniczych lokalizacjach rozsianych po całym świecie. Główna część produkcji odbyła się w Grecji – między innymi w Pylos, na zamku Methoni, na wzgórzu Akrokoryntu, w jaskini Nestora oraz na plaży Voidokilia. Kolejne sceny nakręcono na włoskich Wyspach Liparyjskich i w Favignanie. Ekipa pracowała również w Los Angeles w Kalifornii, na Islandii, a także w Maroku – w Marakeszu, w Ajt Bin Haddu oraz w As-Suwajri.

Nasza opinia

Nie oznacza to jednak, że film jest pozbawiony wad. W środkowej części historia bywa nieco ciężka w odbiorze, akcja momentami chaotyczna, a niektóre sekwencje wizualnie zbyt ciemne lub monochromatyczne. Produkcja jest imponująca, lecz nie w pełni dorównuje najwyższym osiągnięciom Nolana i że brakuje jej totalnej spójności oraz zapamiętywalności „Oppenheimera” czy „Dunkierki”. Struktura bywa nierówna, a niektóre postacie kobiece, choć chwalone, są nieco niedocenione dramaturgicznie. Lecz – ostatni akt wynagradza całą podróż.

„Odyseja” Christophera Nolana to obecnie najbardziej entuzjastycznie przyjęte epickie dzieło ostatnich lat. To kino w wielkim stylu – monumentalne, emocjonalne, technicznie mistrzowskie i jednocześnie bardzo ludzkie. Nie jest pozbawione wad, jak każdy trzygodzinny film, ale pozostaje koronacyjnym osiągnięciem Nolana oraz jednym z najlepszych filmów 2026 roku.

Jeśli cenisz sobie kino, które łączy oszałamiający wizualnie spektakl z głęboką historią o rodzinie, wojnie i powrocie do domu, „Odyseja” jest pozycją, której nie można przegapić. Najlepiej zobaczyć go w formacie IMAX 70 mm – wtedy w pełni poczujesz skalę i immersję, o jakiej Nolan marzył.