Od kilku lat pojawia się pytanie, czy da się w ogóle zmierzyć, który film grozy naprawdę najmocniej działa na widza. Zamiast opierać się wyłącznie na recenzjach i osobistych wrażeniach, projekt Science of Scare próbuje podejść do sprawy od strony ciała. Od 2020 roku zbiera dane z monitorów tętna założonych grupie około dwustu pięćdziesięciu osób. W 2026 roku, w siódmej już edycji, wynik znów okazał się bardzo wyraźny: na szczycie pozostał Sinister z 2012 roku w reżyserii Scotta Derricksona. Film uzyskał 96 punktów na 100 i utrzymał pierwsze miejsce już czwarty rok z rzędu.

Badanie nie polega na tym, że ktoś po prostu pyta widzów, czy się bali. Uczestnicy oglądają filmy z monitorami, a organizatorzy rejestrują trzy rzeczy: o ile wzrosło średnie tętno w stosunku do spoczynkowego, jak wysoki był pojedynczy skok oraz jak mocno spadła zmienność rytmu serca. Ten ostatni wskaźnik pokazuje, jak długo utrzymuje się napięcie i stres. Wszystkie trzy wartości składają się na jeden wynik – Scare Score. Dla porównania, przy tym samym systemie Shrek dostał zaledwie trzy punkty. Seanse rozłożone są na kilka tygodni, żeby widzowie nie byli już zmęczeni kolejnymi filmami.

Sinister to tętno 86 uderzeń na minute

W tegorocznych pomiarach Sinister podniósł średnie tętno z 64 do 86 uderzeń na minutę, co daje wzrost o 34 procent. Najwyższy zarejestrowany skok sięgnął 131 BPM, a zmienność rytmu serca spadła o 21 procent. Film opowiada o pisarzu true crime, który z rodziną wprowadza się do domu, w którym wcześniej doszło do mordu, i na strychu odnajduje stare taśmy z nagraniami kolejnych zbrodni. To połączenie narastającego niepokoju z konkretnymi, mocnymi momentami okazało się wciąż najskuteczniejsze.

Tuż za nim, z wynikiem 95 punktów, utrzymał się Host Roba Savage’a. Ten krótki horror nakręcony podczas sesji na Zoomie w czasie pandemii podniósł średnie tętno najwyżej ze wszystkich tytułów w zestawieniu – do 88 uderzeń na minutę. W jednym z wcześniejszych lat Host na chwilę znalazł się na pierwszym miejscu, jednak od momentu, gdy zaczęto liczyć pełny Scare Score, Sinister wrócił na szczyt i od tamtej pory go nie oddał.

Trzecie miejsce zajął Skinamarink z wynikiem 91 punktów. Ten eksperymentalny film, który prawie nie ma klasycznej fabuły ani wyraźnego potwora, wywołał jeden z największych spadków zmienności rytmu serca – 22 procent. To samo osiągnięcie powtórzył nowy tytuł Undertone Iana Tuasona, który stał się najmocniej działającym filmem spośród premier 2026 roku. Undertone zajął 33. miejsce w ogólnym rankingu z wynikiem 63 punktów i buduje grozę głównie przez dźwięk oraz długotrwałe napięcie, a nie przez nagłe skoki.

70-90 punktów

Dalej w czołówce znalazły się między innymi Insidious Jamesa Wana, The Conjuring, Hereditary Ari Astera, obie części Smile oraz The Exorcism of Emily Rose o którym pisaliśmy w naszym e-magazynie. Dziesiąte miejsce podzieliły Talk to Me i Hell House LLC. W pierwszej dwudziestce pojawiły się też The Conjuring 2, It Follows, The Dark and the Wicked, The Descent, Paranormal Activity, The Babadook, A Quiet Place Part 2, The Autopsy of Jane Doe i Insidious 2. Wszystkie te filmy uzyskały wyniki w przedziale od 70 do 90 punktów.

Warto zauważyć, że wiele klasycznych tytułów, które od lat uchodzą za kamienie milowe gatunku, nie pojawia się w ścisłej czołówce. Ranking opiera się na tym, jak ciało reaguje dzisiaj, a nie na historycznej pozycji filmu. Dlatego często lepiej wypadają produkcje z ostatnich kilkunastu lat, które skutecznie podnoszą tętno i utrzymują napięcie przez dłuższy czas. James Wan ma najwięcej filmów w szerokiej czołówce spośród wszystkich reżyserów.

Spośród nowości 2026 roku do pierwszej pięćdziesiątki weszło pięć tytułów. Oprócz Undertone były to między innymi Obsession i Backrooms. Żaden z nich nie zagroził jednak absolutnej czołówce. Największy pojedynczy skok tętna w całej historii projektu odnotowano natomiast przy nowym Resident Evil w reżyserii Zacha Creggera. Serce widzów przyspieszyło do 134 uderzeń na minutę, co stanowi wzrost o około 70 BPM w stosunku do spoczynku i bije dotychczasowy rekord.

Tu nie chodziło o artyzm

Science of Scare nie stara się rozstrzygać, który film jest „najlepszy” artystycznie. Mierzy wyłącznie to, jak mocno i jak długo ciało reaguje na to, co widzi i słyszy. Dlatego tytuły, które budują długotrwały niepokój, często wypadają lepiej niż te, które opierają się wyłącznie na pojedynczych skokach. Sinister od lat łączy oba te elementy w sposób, który wciąż okazuje się najskuteczniejszy w pomiarach.

Dla osób, które chcą sprawdzić ranking na własnej skórze, Sinister, Host i Skinamarink pozostają filmami, które w dotychczasowych pomiarach najmocniej podnosiły tętno i obniżały zmienność rytmu serca. Reszta listy to już kwestia tego, jaki rodzaj napięcia dana osoba znosi najlepiej.