10 maja 1978 roku w niewielkiej wsi Emilcin na Lubelszczyźnie doszło do jednego z najbardziej zagadkowych i szczegółowo udokumentowanych spotkań z niezidentyfikowanym obiektem latającym (UFO) w historii Polski. Głównym świadkiem zdarzenia był Jan Wolski, miejscowy rolnik, którego relacja do dziś budzi kontrowersje wśród badaczy zjawisk paranormalnych, sceptyków i entuzjastów ufologii.

Spotkanie z nieznanym: Relacja Jana Wolskiego

Jan Wolski, uznawany przez sąsiadów za człowieka prawdomównego i trzeźwo myślącego, wracał konnym wozem z pobliskiego lasu, gdzie zbierał gałęzie na opał. Nagle na drodze zauważył dwie dziwne istoty, które początkowo wziął za dzieci ze względu na ich niski wzrost (ok. 1,5 metra). Gdy się jednak zbliżył, zdał sobie sprawę, że ich wygląd nie przypomina niczego, co kiedykolwiek widział.

Opis humanoidów z Emilcina

Istoty miały smukłą, niemal pozbawioną mięśni i tłuszczu budowę ciała. Ich skóra miała zielonkawy odcień, który Wolski określił jako „nienaturalny” w porównaniu do ludzkiej. Ręce były długie i proporcjonalne do reszty ciała, z wyraźnie wydłużonymi palcami – po cztery na każdej dłoni, bez widocznych paznokci. Głowy były proporcjonalne do tułowia, lekko spłaszczone na szczycie, pozbawione włosów i uszu.

Twarze humanoidów były pozbawione wyraźnych rysów – nos ograniczał się do małych otworów, usta były wąskie i ledwo widoczne, a oczy miały migdałowaty kształt, ciemne, bez widocznych białek. Ich ruchy były płynne i precyzyjne, co sprawiało wrażenie, że poruszają się niemal bez wysiłku.

Ubrani byli w jednoczęściowe, ciemne kombinezony ściśle przylegające do ciała, bez widocznych zamków, kieszeni czy oznaczeń. Nie mieli przy sobie żadnego sprzętu, a ich obecność – choć niecodzienna – nie wzbudziła w Wolskim strachu.

Wejście na pokład UFO

Humanoidy wskoczyły na wóz bez słowa i usiadły obok Wolskiego, komunikując się za pomocą gestów oraz piskliwych dźwięków. Po przejechaniu około 300 metrów rolnik zauważył zawieszony nad polą srebrzysty obiekt w kształcie sześcianu z zaokrąglonymi krawędziami i niewielkimi „wirnikami” na rogach. Statek miał około 4–5 metrów długości i 2,5–3 metry wysokości. Jego powierzchnia była gładka, metaliczna, bez widocznych spoin czy śrub.

Jedna z istot zaprosiła Wolskiego do środka, wskazując na wysuwaną platformę, która uniosła go do wnętrza pojazdu. Wewnątrz panowała cisza, a równomierne światło wypełniało pomieszczenie, mimo braku tradycyjnych źródeł oświetlenia. Ściany były gładkie, metaliczne, a jedynymi elementami wyposażenia były proste siedziska przypominające taborety.

Badanie przez obcych

Po wejściu na pokład Wolski został poproszony (za pomocą gestów) o zdjęcie wierzchniej odzieży. Następnie stanął na specjalnej platformie, gdzie jedna z istot zbliżyła do niego dziwne urządzenie przypominające dwa połączone talerze, które obracały się wokół własnej osi. Urządzenie przesuwano wzdłuż jego ciała – od głowy po nogi – nie dotykając go przy tym. Wolski nie odczuwał bólu ani dyskomfortu, ale miał wrażenie, że jest „skanowany”.

Podczas badania inne istoty przyglądały się jego ubraniom, szczególnie zainteresowane paskiem i butami ze skóry. W pewnym momencie zaproponowano mu jedzenie przypominające sopel lodu, ale Wolski odmówił, czego później żałował, ponieważ mógłby zabrać je jako dowód. W środku statku leżały też oszołomione wrony, które nie mogły odlecieć.

Po kilkunastu minutach Wolski opuścił statek, a obiekt odleciał w ciszy, bez śladu dymu czy hałasu, w kierunku wschodnim.

Reakcje i badania po incydencie

Po powrocie do domu Jan Wolski opowiedział o zdarzeniu swoim synom, którzy poinformowali sąsiadów. Grupa mieszkańców udała się na miejsce rzekomego lądowania UFO, gdzie znaleziono ślady stóp oraz wgniecenia w ziemi przypominające odciski podpór statku. Niektórzy świadkowie zgłaszali też zakłócenia w pracy urządzeń elektronicznych w okolicy.

Reakcja Władz i badaczy UFO

Milicja, powiadomiona przez osoby trzecie, nie potraktowała sprawy poważnie. Porucznik Stanisław Plis, który przeprowadził wizję lokalną, uznał, że Wolskiemu „przyśniło się” to zdarzenie. Oficjalnie uznano, że nie ma dowodów na przestępstwo, więc sprawę zamknięto.

Później do sprawy włączyli się ufolodzy – Witold Wawrzonek i Zbigniew Blania-Bolnar, który zbadał relację Wolskiego. Psychiatra dr Ryszard Krasilewicz stwierdził, że rolnik nie konfabulował i był w pełni świadomy tego, co relacjonował. Sąsiedzi potwierdzili, że po incydencie był wyraźnie poruszony.

Kolejne doniesienia o UFO w Polsce w 1978 roku

Incydent w Emilcinie nie był odosobniony. We wrześniu 1978 roku odnotowano podobne zdarzenia:

• Przyrownica (26 września 1978) – Grupa dzieci i emerytowana nauczycielka widzieli w lesie humanoida o zielonej twarzy w czarnym kombinezonie. Tego samego dnia zaobserwowano też czerwoną świecącą kulę.
• Golina (28 września 1978) – Henryk Marciniak natknął się na szary obiekt z czterema podporami, z którego wyszły dwie istoty wykonujące zdjęcia jego motocykla.

Te relacje sugerują, że w 1978 roku w Polsce mogło dojść do serii spotkań z UFO.

Dziedzictwo incydentu: Pomnik i pamięć

Jan Wolski do końca życia (zmarł w 1990 roku) twierdził, że spotkał obce istoty. Jego relacja stała się jednym z najważniejszych przypadków UFO w Polsce. W 2005 roku Fundacja Nautilus odsłoniła w Emilcinie pomnik upamiętniający zdarzenie – metalowy sześcian z napisem: „Prawda nas jeszcze zadziwi”.

Wydarzenie zainspirowało też komiks „Przybysze” autorstwa Grzegorza Rosińskiego, opublikowany w magazynie Relax. Dzięki tym działaniom incydent w Emilcinie pozostaje żywy w kulturze i nadal budzi zainteresowanie badaczy zjawisk paranormalnych.

Tajemnica, która trwa

Czy Jan Wolski naprawdę spotkał przedstawicieli obcej cywilizacji? Brakuje fizycznych dowodów, ale relacja Wolskiemu szczegółowa, potwierdzona przez świadków i trudna do podważenia.
Nie miał motywacji do oszustwa, a jego opowieść wciąż intryguje badaczy i pozostaje zagadką polskiej ufologii.

Wersja audio tego artykułu: