Dzieci widzą więcej, niż myślimy. Gdy dorosły tłumaczy niewidzialnych towarzyszy dziecka wybujałą fantazją, nauka zaczyna się zastanawiać: czy te doświadczenia to tylko gra wyobraźni, czy też dowód na wrażliwość, która z wiekiem zanika? Od badań nad „przyjaciółmi niewidzialnymi”, przez zapisy EEG dzieci podczas relacji o duchach, po przypadki, gdy opisy maluchów pokrywały się z realnymi zjawiskami — to podróż w głąb tajemniczej granicy między światem widzialnym a subtelnym. Tam, gdzie dziecięca świadomość wciąż nie zna słowa „niemożliwe”.