Wczesnym rankiem 11 sierpnia 2003 roku na drodze prowadzącej ze Szczecinka w kierunku Koszalina wydarzyło się coś, co do dziś budzi emocje wśród osób zainteresowanych fenomenem niezidentyfikowanych obiektów latających. Lech Chaciński, kierowca mieszkający w pobliskim Wierzchowie i pracujący wówczas w szczecineckiej firmie Kronospan, opisał zdarzenie, które nazwał spotkaniem z przybyszami z ósmej galaktyki. Jego relacja, powtarzana konsekwentnie przez lata, stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich przypadków kontaktu trzeciego rodzaju. Historia nie zawiera spektakularnych dowodów materialnych, które przekonałyby wszystkich sceptyków, ale wyróżnia się szczegółowością, spójnością świadka oraz tym, że szybko trafiła do lokalnych mediów i została zbadana przez grupy ufologiczne.

Poranek 11 sierpnia 2003 roku na wiadukcie koło Szczecinka

Tamten poranek wyglądał jak każdy inny dzień roboczy. Chaciński wyjechał z domu około czwartej dwudziestej. Droga była niemal pusta, świt dopiero się zaczynał. Gdy zbliżał się do wiaduktu kolejowego przy wyjeździe ze Szczecinka, zauważył trzy postacie stojące na poboczu i częściowo na jezdni. Ustawione były w formacji trójkąta – jedna z przodu, dwie nieco z tyłu. Jedna z nich uniosła rękę w geście, który przypominał zarówno pozdrowienie, jak i sygnał do zatrzymania. Kierowca poczuł silny, trudny do opisania przymus, by stanąć. Później mówił, że coś go do tego zmusiło, jakby decyzja nie należała już w pełni do niego.

Istoty podeszły bliżej. Były niskie, około półtora do stu siedemdziesięciu centymetrów wzrostu, o sylwetce przypominającej ludzką – dwie ręce, dwie nogi, tułów i głowa. Ubierały je obcisłe, bezszwowe kombinezony w odcieniu srebrzystym lub niebieskawym, wykonane z materiału przypominającego elastyczną, metaliczną folię. Na stopach miały buty o metalicznym wyglądzie. Głowy chroniły hełmy, przez które widać było przede wszystkim duże, czarne oczy. Twarzy w klasycznym rozumieniu nie dało się dokładnie rozpoznać. Na klatce piersiowej każdej z istot znajdowało się prostokątne urządzenie z poruszającymi się światłami. W niektórych opisach pojawia się też niebieskie światło nad czołem oraz elementy na plecach, które mogły pomagać w unoszeniu się.

Wygląd istot i telepatyczna rozmowa z przybyszami

Komunikacja przebiegała telepatycznie. Chaciński nie słyszał głosów w tradycyjnym znaczeniu. Jedna z istot, za pomocą urządzenia na hełmie, „zapytała” coś w stylu „Czy nas słyszysz?”. Odpowiedział w myślach twierdząco. Zostali poproszeni, by wysiadł z samochodu. Następnie zaczęły padać pytania o materiały – z czego zrobione są jego ubrania, zwłaszcza pasek, z czego wykonany jest samochód, jak działa silnik i jakie paliwo go napędza. Kierowca tłumaczył i pokazywał. Istoty wydawały się zainteresowane i zadowolone z uzyskanych informacji.

Na koniec przekazały mu przesłanie, które – według jego słów – miało być skierowane do mieszkańców Ziemi. Mieliśmy dbać o planetę, o wodę i powietrze, bo w przeciwnym razie grozi nam zagłada lub katastrofa. Gdy zapytał, skąd pochodzą, usłyszał odpowiedź: z ósmej galaktyki. Mieli też dać do zrozumienia, że jest pierwszym człowiekiem, z którym nawiązały taki bezpośredni kontakt. Całe spotkanie trwało zdaniem świadka około dziesięciu–piętnastu minut.

Pojazd kosmiczny i odlot istot z ósmej galaktyki

Potem istoty uniosły się na wysokość mniej więcej jednego–dwóch metrów i bez widocznego wysiłku przeniosły się w stronę pola znajdującego się na lewo od drogi. Tam stał lub unosił się dyskowaty obiekt o znacznych rozmiarach – w relacjach pojawia się średnica rzędu kilkudziesięciu metrów. Pojazd wspierał się na trzech nogach i był ozdobiony wielokolorowymi światłami. Z dolnej części wyszedł promień światła, który zabrał trzy postacie na pokład. Wokół obiektu pojawiła się mgła. Statek uniósł się i z dużą prędkością odleciał w kierunku zachodnim. Na polu miały pozostać ślady – wgniecenia w roślinności, które niektórzy porównywali do odcisków przyssawek lub kręgów w zbożu.

Reakcje mediów, świadka i lokalnej społeczności

Chaciński po zdarzeniu szybko zgłosił sprawę na policję i skontaktował się z lokalną telewizją. Już kilka dni później ukazał się wywiad w „Głosie Szczecińskim”, w którym opowiadał o przybyszach z ósmej galaktyki. Historia szybko obiegła region, a potem trafiła do szerszego obiegu ufologicznego. Świadek przez kolejne lata wielokrotnie powtarzał tę samą wersję wydarzeń. Zwolennicy autentyczności relacji podkreślają właśnie tę konsekwencję – osoby zmyślające historie zwykle gubią szczegóły przy kolejnych opowieściach, podczas gdy Chaciński pozostawał wierny pierwotnemu opisowi.

Po ujawnieniu historii borykał się z kpinami, problemami w pracy i napięciami rodzinnymi. Mówił, że po zdarzeniu spał mniej, bardziej uważnie obserwował ludzi i zmienił nastawienie do świata. W okolicy pojawiały się też wzmianki o innych osobach, które tej samej nocy lub poprzedniego wieczoru miały obserwować podobny obiekt na niebie, choć nie chciały występować publicznie.

Badania ufologów i sceptyczna ocena przypadku

Do Szczecinka przyjechali badacze z Centrum Badania UFO i Zjawisk Anomalnych z Krakowa. W listopadzie 2003 roku przygotowali obszerny raport. Stwierdzili w nim, że w miejscu domniemanego lądowania nie wykryto anomalii, które mogłyby potwierdzić nadnaturalne pochodzenie śladów. Nie znaleziono zmian w pH gleby, zaburzeń pola magnetycznego, emisji elektromagnetycznej ani podwyższonego promieniowania. Wgniecenia w zbożu nie nosiły cech, które wskazywałyby na coś niezwykłego. Świadka określono między innymi jako osobę rozemocjonowaną i silnie zafascynowaną tematyką UFO, której relacja mogła wynikać z tej fascynacji. Ocena była sceptyczna i dość ostra.

Z drugiej strony część środowiska ufologicznego, w tym osoby związane z Fundacją Nautilus oraz Robert Bernatowicz, traktowała historię poważniej. Zwracali uwagę na spójność narracji, obecność śladów w polu oraz informacje o możliwych dodatkowych obserwacjach. Miejsce zdarzenia leży w regionie, w którym wcześniej pojawiały się już doniesienia o kręgach w zbożu, co dodatkowo naznaczyło okolicę w lokalnej pamięci.

Znaczenie historii Lecha Chacińskiego w polskim folklorze UFO

Relacja Lecha Chacińskiego z 11 sierpnia 2003 roku pozostaje jednym z najbardziej szczegółowych i konsekwentnych świadectw bliskiego kontaktu w Polsce. Świadek przez ponad dwie dekady powtarzał tę samą wersję wydarzeń, zachowując kluczowe elementy opisu istot, telepatycznej komunikacji, przesłania oraz pojazdu. Historia ta weszła na stałe do polskiego obiegu ufologicznego i nadal budzi zainteresowanie zarówno badaczy, jak i osób poszukujących odpowiedzi na pytanie o możliwość kontaktu z innymi formami inteligencji.

Niezależnie od tego, jak ktoś podchodzi do tego świadectwa, sam fakt, że takie relacje pojawiają się, są starannie zapamiętywane i przekazywane dalej, pokazuje, jak silnie temat spotkania z nieznanym oddziałuje na ludzką wyobraźnię i potrzebę zrozumienia naszego miejsca we wszechświecie. Przypadek ze Szczecinka pozostaje żywym elementem współczesnego folkloru i nadal inspiruje kolejne pokolenia do zadawania pytań o to, co może znajdować się poza naszym codziennym doświadczeniem.